اسکلروز متعدد Multiple Sclerosis یک بیماری مزمن سیستم عصبی مرکزی است که با صدمه به آکسونها و الیگودندریتها باعث فلج و اختلال سیستم حسی، بههم خوردن سیستم تعادلی و اختلال اتونوم و فونکسیونهای جنسی میشود.زمينه و هدف:
اسكلروز متعدد يك بيماري مزمن دستگاه عصبي مركزي است كه با تخريب غلاف ميلين و در موارد شديد صدمه به آكسون ها ايجاد ناتواني مي كند. اين مطالعه درجه ناتواني بيماران مبتلا به اسكلروز متعدد را قبل و بعد از درمان با متيل پردنيزولون ارزيابي نموده است.
روش بررسي:
اين مطالعه از نوع مطالعات مقطعي و شامل تمام 63 بيماري بود كه در عرض يك سال با تشخيص اسكلروز متعدد قطعي در مركز تحقيقات بيماري هاي مغز و اعصاب ايران بستري شدند. پس از اخذ رضايت كتبي اطلاعات مورد نياز بيماران شامل سن و جنس، وضعيت فعاليت سيستم عصبي مركزي و نمره "وضعيت ناتواني گسترش يافته" بر اساس معاينه بيمار قبل و بعد از درمان با دوز بالاي متيل پردنيزولون وريدي، به دست آمد.
يافته ها:
درمان با دوز بالاي متيل پردنيزولون، نمره وضعيت ناتواني گسترش يافته (EDSS) بيماران را از ميانگين 4.595 به 3.635 كاهش داد. در بين سيستم هاي عملكردي نيز بيشترين تغييرات ايجاد شده مربوط به فعاليت هرمي با كاهشي به ميزان 1.13 واحد بود. ميزان كاهش ناتواني پس از درمان در بقيه سيستم ها بين 0.38 تا 0.57 بود.
نتيجه گيري:
به نظر مي رسد كه هر چه تعداد دفعات عود كمتر باشد، تاثير درمان به مراتب بهتر مي باشد. ارتباط معني داري بين سن بيمار و ميزان تاثير درمان در اين مطالعه حاصل نشد، هر چند كه تاثير درمان در كاهش ناتواني در بيماران مذكر بيشتر از بيماران مونث بود (p=0.05). درمان با متيل پردنيزولون داراي اثرات فوري و كوتاه مدت (يك ماه) در سيستم ايمني مي باشد كه بهبودي راديولوژيك و كلينيكي احتمالا دليلي بر آن مي باشد.
ارسال خبر از دنیز عزیز
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر